Interessante tijden

Moge u in interessante tijden leven. Zeker en vast. Al geloof ik niet dat het een echt Chinees gezegde is.
Op de BBC een jankerige video over de Aanval met Atoombommen van Iran - zoals het hoort bij mensen die op gestolen grond toeven zijn degenen van wie het land gestolen is buiten beschouwing gelaten. En de Palestijnen zouden toch de reden van de vijandschap van Iran moeten zijn. Een bom op Israel is een bom op Palestina. De atoombom maakt geen onderscheid naar slachtoffers. Afgezien van het niet onbelangrijke detail dat Iran de bom niet heeft, deze als goddeloos afwijst en dat voordat zelfs maar een aanval op Israel overwogen zou kunnen worden met "conventionele" middelen (waarom zou dit dan de afgelopen 34 jaar niet al gedaan zijn?)
Voorlopig is verdere verwoesting van Syrië te verwachten.

Als zelfs GroenLinks zich roert over het opsluitcentrum met winstoogmerk (zover zijn ze op Guantánamo nog niet eens) op Zestienhoven dan is er iets aan de hand. Dat is er ook, volg deportatieverzet en no-border (lijken gespiegelde sites dezer dagen). Er wordt gehongerstaakt en gedorststaakt door mensen die soms al voor de derde keer voor onbepaalde tijd zijn opgesloten omdat zij Nederland uitmoeten maar er niet uit kunnen. Of toch - maar dat lijkt mij haast onvoorstelbaar - in Nederland willen toeven. Ik ben ergens op een punt in de afgelopen tijd opgehouden te schrijven over het schandaal van het Nederlandse opsluit- en deportatiebeleid. Er zijn al meer crises op dat punt geweest en het is heel goed mogelijk dat ook nu de zaak met de gebruikelijke sisser afloopt waarbij het volste vertrouwen wordt uitgesproken in de verantwoordelijke bewindslieden en degenen die hen dienen. Dit is Nederland, land van kleine gebaren en grote zelfgenoegzaamheid en intense haat jegens het onbegrepene.

Of ik mij de komende zoveel dagen verder kan of zal uiten over actualiteit is ongewis.
Als u niet voorzichtig kunt zijn, wees dan goed.

Ray Manzarek

Ships with sails
Mei 1972 komt in mijn herinnering nu, een maand met warme zonnige dagen...


Light my fire als instrumental
Dat The Doors via Aldous Huxley vernoemd zijn naar een vers van William Blake wist ik al vele jaren. Dat drie leden van de band elkaar ontmoet hebben bij de Maharishi en dat deze zonder de Maharishi niet bestaan zou hebben dan weer niet. Het zij zo... Zonder Doors dan weer geen Stranglers of Inspiral Carpets, die een andere keer.


When the music's over

Socialisme van metropool tot kolonie

Jacques Ellul beschreef de manier waarop de Rode Khmer de plattelandsbevolking van Cambodja van huis en haard verdreef en in werkkampen organiseerde als Prolétarisation à outrance. De nachtmerrie duurde "slechts" vier jaar en ik weet nog te goed hoe we de val van Phnom Penh in 1975 proostend hebben gevierd, meer dan die van Saigon want die viel op 30 april, even later...
Pas na de overwinning bleek wat de waarschuwing van Wertheim betekende, dat de bombardementen door de VS op Cambodja de Rode Khmer versterkten.

Bijna veertig jaar later, en met Haïti, Honduras en Bangladesj is Cambodja een van de wereldwerkkampen. Volgens dit verbazend openhartige artikel, gelardeerd met beurskoersen is de uitbesteding van confectiefabricage pas grootschalig op gang gekomen sinds 2005. Ik weet nog te goed dat mij verteld werd toen ik voor het eerst New York bezocht twintig jaar geleden dat het de textielhoofdstad van de wereld was. De kleding die je er nu koopt is niet meer ter plaatse gemaakt. Dat is een razendsnelle afbraak geweest.

Ik wil best instemmen met wat Richard Wolff schrijft over socialistisch beleid in de metropolen dat de productiecapaciteit weer ten volle laat benutten, en dat dit de gekoloniseerde wereld ten goede komt. Socialisme in de metropolen is waarschijnlijk beter dan het omgekeerde, dat "we" decennialang geloofd hebben: omsingel de metropolen. De problemen: waar is de beweging in die richting en waar is eigenlijk die onbenutte productiecapaciteit?

Gedeporteerden, als bladeren verspreid

No face, no name, no number, Traffic


Deportees, Julie Felix [gevolgd door Ship in the sky]


Death ship, Hoodoo Gurus [het duurt 2.31, laat u niet foppen]

De overbodigheid van de mens

Het beviel een koning maar matig dat zijn zoon niet over gebaande paden door het landschap liep om de wereld te verkennen. Hij moest maar paard en wagen nemen en die kreeg hij dus cadeau. "Nu hoef je niet meer te lopen," zei zijn vader. "Je mag niet meer lopen," was de onuitgesproken bedoeling. Dat hij niet meer kon lopen was het gevolg.

Het wat houterige verhaal dat geen verhaal meer lijkt heb ik geparafraseerd. Ik trof het hier aan in vertaling, het origineel van het stuk op Doorbraak staat hier.

Ik kan mij haast niet voorstellen hoe het komt dat de naam van Günther Anders mij hierbij nieuw voorkomt, dat het eventuele noemen door medeleden van de Academie van Ambulante Wetenschappen mij ontgaan is, dat schatplichtige denkers als Illich en ongetwijfeld Ellul hem ook niet noemen. Hij staat dicht bij de Frankfurter Schule, de eerste band van Die Antiquiertheit des Menschen is zelfs online. Iets meer over Anders hier.

En uit deze kleine samenvatting:

Anders erkennt wesentliche Momente einer "Medienwirklichkeit" zwischen Sein und Schein, zwischen Realität und deren Abbild. Weitere Thesen in Stichworten:

Das Wirkliche wird erst über seine Abbildung wirklich (Photographie)

Die Wirklichkeit der Bilder ist ein Substitut für die genuine Welterfahrung

Nachrichten übertragen keine Informationen, sondern sind bereits vorgefaßte Urteile, Rezipienten können über die gebotenen Informationen nicht verfügen

Fernsehen ist kein Medium, sondern eine Maschine zur Produktion von Wirklichkeitsanalogien, die wirklicher als die Wirklichkeit sind (Serien!)

Menschen, die sich nicht mehr selbst artikulieren, werden infantilisiert und um ihre Subjektivität betrogen.

Het kan zijn dat het mij ontgaan is dat medeleden van de Academie hem noemen, er is hoe dan ook een omissie in ieder geval aan mijn kant.
De verontrustende boodschap van het vertaalde Doorbraak-artikel sluit aan bij wat Anders te zeggen heeft, de theoloog Andreas Hellgermann zegt mij vooralsnog verder niet veel.
Illustratie: Anders (Stern) met zijn eerste echtgenote, Hannah Arendt.

Een lesje beschaving uit Reetveerdegem

Collage rond de honger- en dorststakingen in de opsluitcentra op Schiphol (beëindigd inmiddels) en Rotterdam.
Ik ben blij dat er nog steeds mensen de moed en de kracht opbrengen te protesteren - in de oorspronkelijke betekenis, openlijk betuigen, die nog gewoonlijk onbegrepen in het woord "protestant" naar voren komt - bij deze centra. Hoe vaak heeft de Nederlandse overheid te horen gekregen dat er geen kinderen mogen worden opgesloten die niets misdaan hebben - sterker nog, het mag niet eens als zij wel iets misdaan hebben? Het gaat door. En er wordt getuigd. Over de volwassenen heb ik het dan nog niet eens. Een dorststaker "is nog bij bewustzijn". Coalitiegenoten van PvdA en VVD zitten wat overdonderd te kijken als op de Nederlandse televisie een Belgische schrijver hun een lesje in beschaving probeert te geven.

Is het omdat ik er eerder ben geweest dat ik er nu niet bij ben, althans niet fysiek?

De alledaagse katastrofe

Een jaar en enkele dagen geleden werden hoogst werkwillige arbeiders in Cambodja zo maar lastig gevallen bij het schoenenmaken, door een VAKBOND! Ze sloegen de boel kort en klein, als je de "werkgevers"-organisatie mag geloven.

Niet het werk van een vakbond: Dak stort in van schoenfabriek in Cambodja. Ik vraag mij af of deze link houdbaar is..

De Katastrofe is 65

Elders in het voormalige Ottomaanse Rijk gebeurt het niet zomaar dat de wederzijdse nazaten "de katastrofe" samen herdenken. Niet de Grieks-Turkse, niet de Armeense, niet de Joegoslavische, niet de dagelijks nog plaatsvindende Koerdische, Iraakse, Syrische.
Het is niet veel, maar het is iets.

Ik durf niet eens te zeggen dat het een teken van hoop is.

Het doel staat vast, het tijdstip is bespreekbaar

Hoe toevallig (jaja, wat is toeval) mijn ontmoeting met Henri Roorda van Eysinga is geweest heb ik al eerder beschreven.
Pas nu kom ik op de gedachte dat het eigenlijk een vreemde bezigheid is, een levensschets maken die bijna logisch voert tot de zelfmoord die hij in Mon suicide aankondigt als was het een vrijblijvend verhaal, en die hij daadwerkelijk heeft uitgevoerd.

Had hij het niet gedaan, dan zou de teleologie van de zelfmoord niet geklonken hebben uit de biografische bronnen die ik heb geraadpleegd. Iedereen heeft het moeilijk in het leven. Degenen die er niet onder gebukt gaan zijn niet te benijden. Maar ook het Doel, Mijn zelfmoord, is in laatste instantie toeval. Henri had ook kunnen besluiten "het uit te zitten".

Ik kom hier op door een advertentie in het ochtendblad dat alweer jaren de deur uit is gegooid vanwege de opinies die als nieuws worden gepresenteerd en de opinies die daarbovenop als vanzelfsprekende conclusie worden gestapeld. Ik mis Anton Dingeman wel, maar daar houd je geen pak papier voor aan.

"Missen" doe ik de overlijdensberichten niet. Ik weet nog te goed hoe ze mij op den duur op de zenuwen gingen werken, want te veel Namen van Vroeger kwamen langs. Hilde, dierbare herinnering aan een frêle dapper meisje. Louis, medestrijder rond Nieuwmarkt en Portugal. Dat was dan nog (veel) "te vroeg". Maar langzamerhand wordt het niet meer zo "te vroeg". De dagelijkse portie Maagkramp. Maar daar heb ik de krant dan weer niet voor opgezegd. Dat was dan trouwens De Volkskrant.

Vanochtend zag ik bij de tandarts drie advertenties voor Menno Rougoor. De naam klonk bekend maar ik had een zetje nodig om de herinnering op haar plaats te krijgen. Vrijzinnig Bennekom - ah ja. "Wij zijn verbijsterd".

Ik heb Menno ontmoet bij de opleiding tot vrijzinnig predikant die ik niet voltooid heb. Hij heeft mij gecorrigeerd op het punt van Asjoera en arba'in in deze proefpreek. Hij trof mij door zijn uitgesproken ongeloof aan het transcendente (dat moeilijke woord dat tegelijkertijd alles en niets zegt). Geen God, geen hiernamaals. Ik heb een andere predikant eens horen zeggen: "Het helpt wel bij het werk als je er wel in gelooft." Hij wilde mij eigenlijk niet geloven toen ik zie dat het lied Nu sijt wellecome levend onderdeel is van de kerstliturgie zoals ik die meemaakte, en aan een leesrooster deed hij niet ("Wie bepaalt dat?).
Maar dit was zo'n jaar of tien geleden. Of er ooit een biograaf zal zoeken naar hoe het besluit tot stand kwam is de vraag.
Hij ruste in vrede.

De doodscultuur van de VS

Chris Hedges deze week over de doodscultuur van de VS en de verhalen van een speciale gevangene in de dodencel in Florida in het bijzonder.
De zus van de man in de dodencel plaatst zijn geschriften op dit weblog. Zoveel betrokkenheid van naaste familie, of van "naasten" in het algemeen, is knap zeldzaam in de VS, want de doodscultuur vreet overal en alles.