Taner Akçam's De Armeense genocide - oorspronkelijk verschenen in het Engels onder de titel A shameful act - ligt net in de ramsj, nu nieuws doorkomt van hoop op verzoening tussen Armenië en Turkije en het openen van de grenzen.
Van Karabach (Artsach) wordt gezegd dat het zo'n belangrijk doorvoerpunt van olie en gas is en dat daarom het bezit ervan zo omstreden is. Is iedere streek ergens ten oosten van de Middellandse Zee dan zo belangrijk als doorvoerpunt? Hoe dan ook, het regime van Azerbeidzjan dreigt de door Stalin aan Azerbeidzjan toegewezen Armeense provincie met geweld "terug te brengen bij het vaderland", zodat onderhandelingen tussen Armenië en Azerbeidzjan weer vast dreigen te lopen.
Akçam is een mooie illustratie van het Grandioze Belang van Wikipedia. Het Nederlandse lemma noemt hem een voormalig lid van "linkse terroristische genootschappen" als Dev-Yol, schrijft dat hij in dienst is van de Duitse inlichtingendienst en dat hij een crypto-Armeniër is. Een Engelstalig lemma moet ook zulke prachtinformatie bevat hebben, reden waarom de desbetreffende Wikipediaan ontslagen is, wat dat ook moge betekenen. En het heeft tot gevolg gehad dat Akçam bij de Canadese en de VS-grens is opgehouden op verdenking van "terrorisme".
Zo doen we dat met de eerste schrijver van Turkse afkomst die genocide zowaar genocide durft noemen.
En Wikipedia - het is een aardig idee als alle mensen het goede en het ware zouden nastreven.
Ik moet de andere door mij geschreven lemmata misschien ook maar eens weghalen daar.
De Reliflex-test gedaan en geëindigd in het vierde kwadrant, open voor verandering, driekwart op weg naar "overgave en gevoel" vanaf "verstand en interpretatie".
Ach...
Als voortdurend het woord religie wordt gebruikt waar ik meestal godsdienst zou zeggen dan hebben we op zijn minst een probleem. Maar als iemand die uitdrukkelijk de dansvloer met vrijzinnigheid in verband heeft gebracht kan ik moeilijk over de uitslag klagen.
1: De Danser (41%)
De Danser is iemand die opleeft bij alles wat nieuw en in beweging is. Hij (of zij) laat zich leiden door zijn (of haar) intuïtie en gevoel, die belangrijker zijn dan beargumenteerde inzichten. Het gevoel is voor hem belangrijker dan verstand en geloof.
De Danser loopt het gevaar om stuurloos te worden en zich blindelings mee te laten voeren door impulsen uit de realiteit of door sociale en culturele modes. Hij ervaart rust en stilstaan als een vorm van doodgaan. Blijft verandering uit, dan kan dat bij hem een gevoel van paniek veroorzaken.
De Danser heeft het vermogen om lichtvoetig en vrolijk in het leven en in de religie te staan. Dat maakt hem voor velen tot een inspirerende en energievolle samenwerkingspartner. Hij is sociaal, zolang men van hem geen onwrikbare principes of rationele argumentaties verwacht.
De Danser kan verschillende gedaanten aannemen: postmodern essayist, spirituele zoeker, politieke opportunist of sociale en morele vrijbuiter.
2: De Bouwer (29%)
3: De Archivaris (21%)
4: De Vertaler (9%)
Nauwelijks van de studioversie te onderscheiden: Black Friday, Steely Dan live.
En decennia later begrijp ik dan eindelijk over wat voor dag dit gaat. De opruimingsdag voordat het grote kopen van december uitbreekt. De dag na Thanksgiving.
Ook zoiets. In mijn middelbareschooltijd werd de agenda gevuld met ondoorgrondelijke feestdagen als Dankdag voor het gewas, Biddag voor het gewas, Hervomingsdag - die laatste was vlakbij Allerheiligen en Allerzielen. Allerheiligen is onder het kreetje Hellowien als extra commerciepartijtje alsnog de realiteit ingesmokkeld. En het was/is een roomse gedenkdag, maar men moet zich wel erg aan de kerkelijke kalender houden om zich er van bewust te zijn.
Aan deze merkwaardige dankdag wordt een betekenis gegeven die wat mij betreft iedere menselijkheid tart. De draai is dat witte kolonisten in Noord-Amerika de omwonende indianen moesten danken voor het verschaffen van overlevingsmiddelen. Als dit zo is zou het een soort barmhartigheidsdag moeten zijn - en een stilstaan bij dank die voor een dagje gegolden heeft. Hun barmhartigheid heeft de oorspronkelijken van Noord-Amerika niets goeds opgeleverd. Daar was het barmhartigheid voor, zeker. Maar het blijft wrang.
Een ander wrang aspect drong tot mij door toen ik twee collegadeejays op Pacifica mensen de beste wensen voor deze feestdag hoorde geven. De ene maakte vervolgens duidelijk dat hij er niet aan deed. Zijn ouders waren kort achter elkaar overleden het afgelopen jaar en hij was alleen. Kans op trouwen leek hem klein zoniet afwezig. En collega, die had een charmante dochter, toch? Jawel, zegt collega, die gaat naar haar moeder. Consumptie is ook altijd productie: van eenzaamheid in dit geval. Kerst en Oudjaar komen er ook nog aan.
Mijn kennismaking met dit merkwaardige feest verliep door middel van een Donald Duckstrip in het Nederlands. Een onbegrijpelijk feest dus. Donald is van plan zijn eigen kalkoen te schieten, die woekerprijzen van de poelier betaalt hij niet. Het ging hier dus om een feest waarbij kalkoen gegeten diende te worden, dit was duidelijk. Het surrealisme van een eend die op kalkoenenjacht gaat was natuurlijk het hoofdgegeven. Donald en de neefjes moeten tenslotte in een restaurant hun portie eten.
Thanksgiving draait dus om kalkoen eten. Donald laat het slachten van de vogel die hij uiteindelijk gevangen heeft door er een zak overheen te gooien toch maar over aan een poelier - dat is werk dat je uitbesteedt. De poelier vroeg nog: weet u zeker dat u dit wilt eten? Het blijkt een mean old buzzard te zijn geweest. Hoe de feestdis tot stand komt wil men collectief niet weten. En hoeveel kalkoenen worden er afgemaakt voor deze dag? O, eh.... vijfenveertig miljoen.
De Verenigde Staten zijn tenslotte het toonbeeld bij uitstek van de beschaafde christelijke wereld. Slachten is niet offeren. En het heeft niets met commercie te maken. Het Nederlands Dagblad voelt haarfijn het verschil aan tussen het christelijk slachten van vijfenveertig miljoen kalkoenen en het "hindoeistisch" offeren van maar liefst tweehonderdduizend dieren, variërend van buffels tot ratten. Hier schiet de vergelijking van de balk en de splinter volkomen tekort.
John Pilger vat de situatie rond Papua Barat samen.
Geen idee of men naar losse films op het IDFA kan gaan, ik vrees hoe dan ook dat ik zelf Strange birds in paradise niet kan bekijken. De film is bij dezen gesignaleerd - site gewijd aan de film.
En 1 december actiedag rond de onafhankelijkheid van Papua Barat.
Caroline (Lucas) op mijn site - anything for an excuse... - er zijn meer Britse parlementariërs overigens die de zaak van Papua Barat omhelzen - meer dan hun collega's in Nederland, vermoed ik.
"In een tijd waarin zwarten niet of nauwelijks als volwaardige mensen werden gezien."
Een fameus citaat van Amanda Kluveld, intussen beroepsraciste en tweederangsneocon. Tweederangs vooral omdat het zich aansluiten bij het koor van de nieuwe politieke correctheid klaarblijkelijk gebeurt om toch vooral in de gaten te lopen - een wethouder-Hekkinghouding. Maar hier gaat het nu niet om.
Als zij de kwalificatie "door witte geschoolde mensen van Europese afkomst" bij deze zin had gezet was deze niet abject geweest. Nu werd dit onvermeld bekend verondersteld: de mening van de "zwarten" zelf doet er niet toe, het ontkennen van hun menselijkheid werd met terugwerkende kracht bevestigd.
En voorbijgegaan werd aan de mening van de meest gediscrimineerde groep mensen - het voorgeslacht (Chesterton). De niet-geschoolden, die zich niet met hersenspinsels over de vermeende onmenselijkheid van de "mindere rassen" bezighielden. En alle anderen uit de tijden van voor deze hersenspinsels - kortom, bijna alle mensen van voor het wetenschappelijk racisme. Dat is het allergrootste deel van de mensheidsgeschiedenis. Je kunt tegenwoordig publiek poseren voor historicus zonder aan wat dan ook de historische dimensie toe te hoeven kennen, nee, zonder daaarvan op de hoogte te lijken.
Racisme is vooruitgangsgeloof, onlosmakelijk verbonden met de gedachte dat er superioriteit is van sommige mensen boven andere en met de constatering waar de superioriteit zich ophoudt. De superieuren zijn pas waarachtig mens.
Dat "zwarten" nooit hun eigen menselijkheid betwijfeld hebben zal duidelijk zijn. Dat Joden die bijzondere of zelfs fundamentele kritiek op Israel hebben niet lijden aan "zelfhaat" is ook nogal eenvoudig te constateren. Maar dan.
Arthur Silber heeft mij ernstig ontregeld door zijn herhaalde diagnose dat haat ten opzichte van vrouwelijke leden van het mensengeslacht de basis is van de "cultuur" van oorlog en geweld, en - wat hier onlosmakelijk mee verbonden is - de hebzucht die dit alles tegelijk aandrijft en er een gevolg van is. Hij is zelf nog tezeer libertarian om dit verband te leggen, maar die conclusie is onontkoombaar. Hebzucht is geweld. En geweld is gebaseerd op vrouwenhaat - het lijkt mij onweersprekelijk waar.
Maar is dit een haat die een kwaal is voor slechts de helft van de mensheid of bevinden zich ook volop haatsters "aan de overkant"? Een vraag die mij bezighield sinds ik geraakt werd door Silbers beschouwing die ik niet zomaar zou kunnen of willen weerleggen maar die deze vraag oproept. Tenslotte hoort deze vrouwenhaat bij uitstek bij de cultus van het ding, de Europese afwijking van het algemeen menselijk patroon (Jan Romein), ook kortweg te benoemen als "kapitalisme" - deze haat is dus cultureel bepaald. Tegelijkertijd verspreidt hij zich nog steeds, met de ideologie van het kapitalisme zelf.
We weten van de flauwekul van Chief Seattle, de kreet "ik ben maar een wilde", die hem door een witte Anglo-Amerikaan een jaar of veertig geleden in de mond geschoven is. (Als u het niet weet: Arcade #4 is nog steeds te krijgen, u zegt het maar). Zoveel zelfverachting hoef je van geen mens te verwachten. Hoewel - hoe zit het met die helft van de mensheid? Geldt hier misschien wel zelfhaat? Niet bij iedereen ongetwijfeld, maar komt het voor?
Stan van Houcke komt te hulp met fiolen vol toorn over Cisca Dresselhuys. Ik zou deze mevrouw nog steeds als irrelevant ter zijde schuiven, ware dit niet een standpuntbepaling alsof we nog in de "rode jaren zeventig" vertoefden. Dresselhuys heeft met haar blad het feminisme naar zich toegetrokken, heeft gedaan of zij er het gezicht van is en alsof de lotgevallen van het blad Opzij iets met het feminisme van de tweede golf te maken hebben. Met althans wat de oorspronkelijke bedoeling was van de tweede golf. Radicaal-feministisch noemde dit blad zich alsof het echt zo was, toen werd het enkel feministisch, toen werd het voor vrouwen die verandering wilden en nu zijn we waar we van begin af aan wezen moesten: Opzij - vrouwelijke opinie. Met een top-100 machtigste vrouwen van Nederland.
Het zelfbenoemde gezicht van het Nederlandse feminisme vindt dat vrouwen aan "een baan" moeten. Zij denkt niet zozeer aan verpleegsters of kleuterleidsters, eigenlijk nauwelijks aan vrije beroepen. Bij een baan hoort een baas. Een mannelijke, desnoods, misschien zelfs liefst, een vrouwelijke. Maar een baas.
Dat loonarbeid en baasskap misschien juist op het programma stonden afgeschaft te worden bij radicale stromingen, waaronder en waarbij het feminisme van de tweede (en ook de eerste) golf - niets daarvan. En niet het verzorgen van zieken of bejaarden, het (op)voeden van kinderen is belangrijk voor mevrouw Dresselhuys, maar het bijblijven - dus niet blijven staan bij Windows 88 -, meegaan met Windows 2000 (niets ooit zo gedateerd en potsierlijk als mee willen doen met "de techniek", vooral als deze door winstbehoefte wordt aangestuurd).
Neerkijken op werk dat als "vrouwelijk" wordt aangemerkt, opkijken tegen werken met dingspeeltjes. Gasplank intrappen, niet gezichten wassen. Windows 2000, niet: leren lezen of schrijven. Bombarderen, niet: koesteren. Een mensbeeld vol haat. Een mensbeeld vol haat jegens wat als vrouwelijkheid wordt aangemerkt. Cisca Dresselhuys dus - niet de enige, maar een voorbeeld. Het antwoord op de vraag die eerder bij mij was opgekomen.
*
En laat dan nu even ter completering van het wereldbeeld deze resultaten van de zoekmachine tot u doordringen:
circa 9.620 voor penetratie afrika (0,34 seconden)
circa 134.000 voor penetration afrique (0,36 seconden)
circa 2.970.000 voor penetration africa (0,22 seconden)
En kijk nog eens naar Mijn gouden Bengalen - geniet van de mooie sierlijke meisjes maar let vooral ook op de dansende jongens [moet ik vrouwen respectievelijk mannen zeggen?], niet zo veel in beeld, maar wel aanwezig.
En laat deze zoekmachineresultaten op u inwerken
circa 1.160.000 voor british penetration india (0,29 seconden)
en ween om de mensheid nu.
Even maar dan.
Kom in actie.
Herodes: Zij is een monster, die dochter van u. Ik zeg u, zij is een monster. Waarachtig, wat zij gedaan heeft is een echte misdaad. Ik ben er zeker van dat het een misdaad tegen een onbekende God is.
Herodias: Ik ben zeer tevreden met mijn dochter. Zij heeft het goed gedaan. En ik zou nu hier blijven.
Herodes (opstaand): Ach! Zo spreekt de vrouw van mijn broer. Kom! Ik blijf niet hier. Kom, zeg ik u. Zeker zal hier iets vreselijks gebeuren. Manasseh, Issachar, Oxias, doe de toortsen uit. Ik zal nergens naar kijken, ik zal niet toestaan dat iets naar mij kijkt. Doe de toortsen uit! Verstop de maan! Verstop de sterren! Laten we ons verstoppen in het paleis, Herodias, ik begin bang te worden.
(De slaven doen de toortsen uit. De sterren verdwijnen. Een grote wolk trekt voor de maan en verbergt deze volkomen. Het toneel wordt helemaal donker. De tetrarch begint de trap te beklimmen,)
De stem van Salome: Ach! Ik heb uw mond gekust, Iokanaan, ik heb uw mond gekust. Er was een bittere smaak op uw lippen. Was het de smaak van bloed? Nee. Maar misschien was het de smaak van de liefde. Men zegt dat de liefde een bittere smaak heeft. Maar wat doet het er toe? wat doet het er toe? Ik heb uw mond gekust, Iokanaan, ik heb uw mond gekust.
(Een straal maanlicht valt op Salome en verlicht haar.)
Herodes (keert zich om en ziet Salome): Maak haar af, die vrouw!
(De soldaten snellen naar voren en verpletteren onder hun schilden Salome, prinses van Judaea).
Ooit, om het hammarskjöldiaans uit te drukken, ben ik geroepen geweest - voor een doel dat bereikt is. Inclusief ontvangst en borrel en een speldje met de vlag, verstrekt in wat het gebouw van de vertegenwoordiging van het land zou worden. Bangladesj.
De aanleidingen tot het stichten van deze staat waren een overstroming - niet de eerste en niet de laatste; het verwaarlozen van de slachtoffers door de centrale overheid, ver weg in Rawalpindi/Islamabad; de niet-erkende verkiezingsoverwinning van de Awami League, die in geheel Pakistan de grootste partij was geworden en die als onafhankelijkheidspartij voor Oost-Pakistan/Oost-Bengalen nooit zou mogen regeren in Islamabad; het militaire regime dat de hierop volgende opstand onderdrukte; de miljoenen vluchtelingen die door India gehuisvest moesten worden - hetgeen op den duur door India als casus belli werd opgevat en leidde tot een korte en zeer effectieve oorlog die de onafhankelijkheid van Bangladesj tot stand bracht. Niet volgens de geweldloze idealen, maar dit is standaard op het Subcontinent.
De Volksrepubliek Bangladesj bleek al gauw een autoritair bestuurde voortdurende ramp te zijn waar volgens oud-Pakistaans gebruik regelmatig een militaire staatsgreep plaastvindt, te beginnen in 1975.
2.
Moordenaars Moejiboer Rahman krijgen doodstraf, zegt het ochtendnieuws. Ruim vierendertig jaar later? Spreek het vonnis uit, voor mijn part, en geef die lui gratie - de doodstraf is in het algemeen al niet acceptabel en zeker niet na zoveel jaar.
3.
Het waait, het is zacht, het is november. Ik heb de afgelopen tijd regelmatig rondgestruind op zeezendersites en heb het verhaal van het het op drift raken van de MEBO II speciaal op mij laten inwerken. Ik was die dag in de buurt, weet nog hoe zacht het was en hoe weinig je van de wind merkte als je onder een zeildoek vertoefde in liggende houding. En ik heb het van het anker slaan van RNI gemist juist doordat ik in de buurt was.
Amar sonar Bangla, volkslied van Bangladesj, een gedicht van Rabindranath Tagore.
4.
Het is de enige gelegenheid geweest waarbij ik in het Anne Frank-huis ben geweest - een openbare vergadering waarbij opgeroepen werd tot actie in verband met Oost-Pakistan/Bangladesj. Ik was er bij en heb meegedaan.
Verdere bijeenkomsten vonden plaats in het Martin Luther King Centrum aan een van de allermooiste grachten (eigenlijk een zijtak van het IJ) van Amsterdam. Een verontrustende bijzonderheid was de aanwezigheid van een meisje bij de eerste bijeenkomst daar dat de volgende keer niet meer aanwezig was. Zij had na afloop van de bijeenkomst een eind aan haar leven gemaakt - wat althans mij het akelige gevoel gaf: had ik aardiger moeten/kunnen zijn, zou dat iets gescheeld hebben?
Ik denk dat de verdere geschiedenis van het pand waar het MLKC in gevestigd was een aanwijzing levert. De man achter het centrum stelde zijn huis in de zomer open voor leuk-geweldloze hippietoeristen. Die wilden nog wel eens verslaafd zijn aan heroïne - het begin van de jaren zeventig was de tijd waarin het spul driftig gepusht werd op straat en elders in Amsterdam. Het was ook de tijd waarin mensen die er achter kwamen dat zij in de val waren gelopen vrijwillig uit het leven stapten - soms spectaculair: "er waren tijden dat ik er iedere week een van de vlaggemast moest halen" vertelde een buurtgenote mij eens met griezelig-trefzekere laconiciteit bij de borrel.
Het Martin Luther King Centrum werd op den duur het centrum van de Junkiebond. Maar dat was aan de toekomst.
De man achter het MLKC was Johan W.E. Riemens, en het spijt mij te moeten zeggen dat ik ook op de afstand van al die jaren geen warm gevoel voor hem kan opbrengen. De man speelde het klaar om met iedereen ruzie te maken die hem niet geweldloos genoeg was. Hij was (mede-)oprichter van De Derde Weg, de PSP, het Centrum voor Geweldloze Weerbaarheid en tenslotte de Evangelische Volkspartij. Of hij bij de laatstgenoemde met ruzie weg is gegaan weet ik niet, maar overal elders was het raak. Mijn motivatie om mee te doen was de overeenkomst die ik zag met Biafra: een onafhankelijkheidsstreven, ingegeven door genocidaal aandoende onderdrukking, in de publiciteit vervolgens gepresenteerd als "zielige donkere mensen met honger". Riemens' derdewegideaal werd belichaamd door de leidende politici van Zweden, Joegoslavië, Zambia en Tanzania. Eigenlijk moest er een vierde weg komen, die hij in een boek uitlegde, ik heb er geen kennis van genomen (wacht deze geschiedenis op mij? schrijft u haar, alstublieft, u weet mij bij vragen te vinden).
Op een bijeenkomst noemde hij Biafra een keer "een fascistisch opzetje" - met Labour-Engeland en de Sowjet-Unie tegen zich en met hulp van Portugal en Haïti, dat moest toch duidelijk zijn. Het zal als provocatie tegen mij bedoeld zijn geweest, want hij kende mijn actieverleden. Als laatste troef kon ik tegen hem inbrengen dat nu juist Zambia en Tanzania - zijn Afrikaanse lievelingslanden - de onafhankelijke republiek Biafra hadden erkend. Maar feiten mochten zijn oordeel nooit in de weg staan.
Moejiboer Rahman zou dan ook de volgende derdewegleider worden, en dit verklaarde zijn inzet op Bangladesj. Ik denk dat alle deelnemenden hun eigen motivatie gehad zullen hebben - Riemens was op de een of andere manier in staat een gezelschap jongeren om zich heen te verzamelen, ook zonder drugs. Hij kon wel organiseren (of kon de secretaresse van het MLKC het?).
5.
En zo belandde ik met de andere leden van de voorbereidingsgroep in de nacht van 21 op 22 november 1971 onder zeil voor de Pakistaanse ambassade in Den Haag. Wij keerden, was de motivatie, het geweld tegen onszelf door vierentwintig uur demonstratief te vasten op die plaats. Van de storm merkte je eigenlijk niet veel, in liggende houding onder het doek. (Het KNMI heeft op zijn site het weer van allerlei plaatsen doorheen heel Nederland in kaart, over de afgelopen eeuw, en ik kan terugvinden dat de storm alleen aan de kust en op zee was, niet in het binnenland.)
Tegen het einde van de vierentwintig uur konden enkelen van ons naar de begrotingsbehandeling voor buitenlandse zaken in de Tweede Kamer, die aan de orde was op die dag. Bangladesj zou op zijn minst ter sprake moeten zijn daarbij. Ik moet zeggen - nooit anti-parlementair geweest zijnde - dat ik het een ontluisterende vertoning vond. In de eerste plaats werden de speeches alvast uitgedeeld aan de tribune. Handig, het betekende dat ook het publiek van Kamerleden zelf niet aanwezig hoefde te zijn. Van een heus papiertje iets voordragen in een zo goed als lege zaal: de Vertegenwoordigende Democratie in actie!
En toen was de vastendag voorbij.
6.
Een dag later kondigde het militaire regime van Pakistan de staat van beleg af. Tien dagen later, op 3 december, viel de Pakistaanse luchtmacht Indiase bases aan. Pakistan was een trouw bondgenoot van de Verenigde Staten, neutraal India had inmiddels een verdedigingspact gesloten met de Sowjet-Unie.
Maar er kwam geen wereldoorlog. Het Indiase leger kon het gedemoraliseerde Pakistaanse bezettingsleger in Oost-Bengalen gemakkelijk aan, en op het westelijk front gebeurde niet veel. Op 16 december was het afgelopen en kon Bangladesj door iedereen behalve Pakistan erkend worden.
De nederlaag van het Pakistaanse leger betekende voorlopig het einde van het militaire regime in Pakistan. De grootste partij van (West-)Pakistan mocht alsnog het bestuur vormen - een nieuw militair regime zou vervolgens de winnaar Bhoetto opknopen.
Er waren mensen die de vierentwintiguurs-vastenactie juist zo mooi vonden omdat het een "geweldoze actie" was. Hoe had het dan gemoeten, vroeg ik mij af - en Bangladesj was ook al niet door de eigen guerrillabeweging Moekti Bahini bevrijd - het zal juist een overweging zijn geweest voor de regimes in Islamabad en Delhi dat dit in geen geval gewenst was.
Bangladesj is geboren in een bloedbad en de verdere geschiedenis zou er naar zijn - tot nu toe.
Hugo Alfvén, op. 19 Midsommarvaka, begin en bekendste motief.
Met vage hoop op de terugkomst van Caroline bezocht ik de frequentie - om er achter te komen dat er een vlot jongerenprogramma in het Engels te horen was op de late avond. Het bleek Radio Sweden International te zijn, geheel legaal maar met de juiste toon, zelfs met een deejay die Roger heette (geen achternaam - maar het was niet Roger Day). De herkenningsmelodie was dit bekende stuk, standaard als "Zweden" in beeld komt op de televisie.
Het vervolg van Alfvén op. 19
<
En toen was - jaren later - Caroline echt terug op die golflengte, two-five-nine genoemd. In de begindagen was dit vaak te horen in de uitvoering van The Nice en het London Philharmonic Orchestra, met een verwoestende serie dissonanten ergens in het midden. Niet hier:
Jean Sibelius op. 11, Karelia suite, Alla marcia. Noors Radio-Orkest o.l.v. Avi Ostrowsky.
Spuitbus na spuitbus peperspray sproeiden ze in de cel. Iedere twintig minuten kwamen ze terug om een nieuwe bus te legen. Grote bussen, zoiets als een halve haarlakbus. Toen keek een bewaker de cel in, wendde zicht tot de brigadier en zei: "Hee, deze vent heeft zich opgehangen."
De brigadier antwoordde: "Sproei nog een keer op hem."
In de ochtend van 18 november 2009 heeft Timothy Redman, gevangene in de dodencel van de staatsgevangenis van Ely, Nevada, naar verluidt ernstig geestelijk gestoord, zich opgehangen, na twee tot tweeëneenhalf uur gemarteld te zijn, herhaaldelijk met traangas besproeid, tot hij het niet meer kon uithouden en zich ophing. De gevangeniseenheid werd meteen afgesloten.
De gevangenisdirecteur kwam naar de eenheid en stond buiten de cel grapjes te maken en te lachen terwijl het lijk van Timothy werd verwijderd. De sheriff van White Pine County kwam, zette de cel af met geel locus -delicti-plakband en stond naar het verslag luidt te lachen met de directeur en de adjunct-directeur. Er kwam een arts om hem dood te verklaren. Bewakers verzamelden zijn eigendommen en maakten zijn cel leeg. Timothy werd langs andere gevangenen voortgerold zonder dat zijn gezicht was afgedekt, zijn gezicht was blauw aangelopen. Hij lag nauwelijks behoorlijk op de brancard.
(Verslag van deze bron [aangevuld 22 november], klaarblijkelijk gebaseerd op verklaringen van getuigen achter tralies. De illustratie toont Redman na een eerdere marteling. Hij heeft eerder slechts verachtelijk te noemen pseudo-politieke geschriften verspreid. Niets rechtvaardigt evenwel het ten dode mishandelen van een medemens, zeker niet als men zich om welke reden dan ook moreel verheven voelt boven deze.)
Greetings,
I am a death row prisoner, and have been on Nevada’s death row since 1990.
I am 40 years old; divorced; one son who is 20-years old. I’ve written seven books and am now working on number eight. I am 5’7” feet tall and weight 160lbs. I have blond hair and blue eyes.
Join the Circle of Peace
-
Fr. Louis Vitale, Pace e Bene’s Action Advocate, was arrested on Sunday
morning, November 22 at Ft. Benning, GA as part of the annual gathering of
thousan...
Internationale Koop Niets Dag a.s. zaterdag
-
Koop Niets!
Doe mee met de Niet-Winkeldag door zaterdag 28 november iets anders te gaan
doen dan winkelen. Of sluit je aan bij de acties in Den Haag, Bus...
Planes, Trains and Automobiles
-
I'm leaving soon for a few days, and will be in the air, on the road, and on
the rails. Therefore blogging may be light or non-existent. But given the
fa...
Mysterieuze 'klimaatkrant' duikt op...
-
AMSTERDAM - Een bijzondere krant werd op maandagochtend 16 november in de
handen van forensen geduwd: de klimaatkrant .
